De cursor knippert op het scherm. Naast me zit mijn man. We kijken naar dezelfde pagina. Een vliegticket naar Vietnam.
Het land waar we verliefd op werden.
Het land waar we zoveel mooie herinneringen maakten.
En ook het land waar we vorig jaar werden geconfronteerd met onze kwetsbaarheid.

Mijn vinger zweeft boven de knop ‘Boeken’.

Zo eenvoudig lijkt het.
Een klik en de reis is geregeld. Maar achter die ene klik schuilt een wereld van gedachten.
Want ik herinner me nog precies hoe het voelde. De terugval van de MS. De onzekerheid. De angst. Daar sta je dan, duizenden kilometers van huis, in een vreemd land. Ver van de mensen die je kent. Ver van alles wat vertrouwd is.

Alles liep uiteindelijk goed af. Maar sommige ervaringen verdwijnen niet zomaar. Ze blijven ergens onder de oppervlakte aanwezig. Stil. Wachtend.
En nu is die herinnering terug.

Twijfel. De Twijfel.

Niet omdat we niet naar Vietnam willen. Integendeel. Juist omdat we zo graag willen.Want als we eerlijk zijn, weten we ook dat thuisblijven geen oplossing is. We willen niet dat angst bepaalt hoe groot onze wereld mag zijn.
We willen blijven reizen.
Blijven ontdekken.
Blijven genieten van wat het leven ons biedt.

Natuurlijk bestaat er risico. Dat was vorig jaar zo. Dat is vandaag zo. En dat zal morgen niet anders zijn.
Maar misschien is moed niet het ontbreken van angst.
Misschien is moed dat je boekt, terwijl de twijfel nog naast je zit.
Omdat je weet dat het leven niet wacht.
Omdat je maar één keer leeft.

En omdat sommige dromen groter zijn dan de angst die ze probeert tegen te houden.