Aan de ene kant zijn er familieleden die in een prachtig huis wonen. Een echt geldhuis, zoals ik het in gedachten noem. Alles lijkt er vanzelfsprekend: de ruimte, de mooie spullen en het gemak waarmee er over geld wordt gesproken. Over een aankoop hoeft nooit lang te worden nagedacht. Als ze iets willen, kopen ze het gewoon.

Aan de andere kant is er een familielid dat eveneens genoeg geld heeft, maar altijd weer iets nieuws nodig lijkt te hebben. Kleding, meubels, apparaten, decoraties—steeds opnieuw is er dat verlangen om iets te kopen. Alsof het volgende voorwerp een leegte moet vullen die met spullen nooit werkelijk gevuld raakt.

En dan zijn wij er nog.
Wij moeten het doen met wat we hebben. Voordat wij iets kopen, denken we er goed over na. We rekenen, vergelijken en stellen dingen uit. Soms zeggen we tegen elkaar dat iets niet nodig is. Dan kijken we elkaar aan en vragen:
“Hebben we het werkelijk nodig?” /“Kunnen we het betalen?”/“En maakt het ons gelukkiger?” Voordat wij iets kopen, wikken en wegen we. Soms gaat een aankoop wel twintig keer over de tong voordat we een beslissing nemen.


Maar goed, dit dus.

Voor ons blijft het een moeilijk dilemma. We proberen tussen al die verschillen door te zeilen, terwijl we de verhalen over geld en nieuwe aankopen steeds weer moeten aanhoren. Soms voelt dat als een bijna onmogelijke opgave—een echte hoofdpijnklus. Want hoe blijf je dicht bij jezelf zonder een ander te veroordelen? En hoe zorg je ervoor dat je niet verbitterd raakt?

Toch gaat het uiteindelijk niet om de hoeveelheid geld die iemand bezit. Het gaat erom dat je samen gelukkig kunt zijn. Dat je oog houdt voor de kleine dingen en beseft dat ook een leven met minder heel rijk kan zijn.

Sommige momenten zijn zo dierbaar, terwijl ze bijna niets kosten. Samen op de bank genieten van een bakkie koffie, bijvoorbeeld. Even praten over de dag, samen lachen of gewoon in stilte bij elkaar zitten.

Misschien is dat wel de rijkdom die je niet kunt kopen.