Noortje – een oude poezendame 🐾❤️

Alweer mocht ik een poosje op mijn lieve, lieve Noortje passen.

Noortje is inmiddels echt een dametje op leeftijd. Een beetje dement, een beetje doof en hier en daar heeft ze zo haar mankementjes gekregen. Maar ondanks dat alles is ze volgens mij nog steeds heel gelukkig. Gewoon op haar eigen Noortje-manier.

Soms weet ze even niet meer waar ze is of wat ze aan het doen was. Dan staat ze zomaar ergens midden in de woonkamer of in de tuin, een beetje wazig om zich heen te kijken.

Waar ben ik…? En waar ben jij nou?

Dan loop ik naar haar toe. Even een aai, even laten weten dat ik er ben… en dan is het eigenlijk alweer goed.

Miauwen kan mevrouw trouwens nog als de beste. 😂
Dat geluid zul je niet snel missen. Tenzij je zelf óók doof bent natuurlijk, hahaha. Want als Noortje besluit dat er gemiauwd moet worden, dan wordt er gemiauwd.

Ze hoort me niet binnenkomen. Ze hoort me soms niet eens stofzuigen. En dat levert toch wel bijzondere taferelen op. Terwijl de meeste katten al drie kamers verderop zitten zodra je alleen maar naar de stofzuiger kíjkt, wandelt Noortje rustig langs dat draaiende, herriemakende monster.

Geen probleem.

Want katten en herrie zijn normaal gesproken een dikke NO NO.

Noortje?
Noortje hoort het toch niet. 🤣

Als ik ’s morgens of ’s avonds binnenkom, hebben we inmiddels dan ook een vast ritueel.

Eerst moet ik mevrouw wakker maken.

Dan gaan de oogjes open…

Vervolgens gaat de SIRENE af. 🚨

MIAAAAAAUW!

En daarna?

Eten natuurlijk.

Jaja… ook bij deze oude dame gaat de liefde nog altijd door de maag.

En als ik dan naar haar kijk, met al haar ouderdomskwaaltjes en haar momenten waarop ze het allemaal even niet meer weet, denk ik vooral: wat ben je toch een ontzettend lief oud dametje.

Een beetje doof.
Een beetje vergeetachtig.
Een beetje krakkemikkig.

Maar vooral nog steeds heel erg Noortje. ❤️🐾