Een week geleden namen we afscheid van Hendrik. Het voelt nog steeds zo vreemd… alsof de tijd gewoon doorgaat, terwijl we nog even stil willen staan. Het blijft onwerkelijk dat hij er niet meer is. Herinneringen komen en gaan — in alles blijft hij dichtbij ❤️

Hendrik staat hier als foto op het plankje, met de zonnebloem erbij. Elke keer als we ernaar kijken, komt datzelfde gevoel weer boven… het gemis, maar ook de warmte. Alsof hij nog even hier is, heel dichtbij.

Langzaam aan probeerden we deze week ook weer het licht te zien — het vooruitzicht van onze vakantie die op 17 november begint. Wekenlang durfden we er niet eens aan te denken, maar nu toch maar. Donderdagochtend zomaar de koffers ingepakt. In één keer goed… alsof het gewoon zo moest zijn.

Onze rugtassen kwamen tevoorschijn, Vietnamese Dong opgehaald bij het Grenswisselkantoor — en zo sta je ineens in de modus ‘vakantie’. Een vreemd gevoel, maar misschien precies wat nu mag zijn. 

Met Hendrik in gedachten gaan we op weg over 1 week — zijn warmte en glimlach reizen met ons mee.