Lieve broer van Abe, lieve zwager van mij,
Wat is het verdriet groot dat je er niet meer bent,
maar tegelijk voelen we opluchting dat je nu verlost bent
van het zieke lichaam dat je zo beperkte.

Je hebt dit zo niet gewild.
Je hebt gestreden, met een kracht die bewondering wekt —
alleen maar om nog wat langer bij je gezin te kunnen blijven.

Maar op 28 oktober kon het niet meer.
Je lichaam was op, je had zoveel pijn,
en ook zoveel verdriet omdat je alles moest loslaten.

Rust nu maar uit, lieve jij.
Je blijft voor altijd dichtbij —
in ons hart, in onze gedachten,
in de liefde die nooit verdwijnt. 🤍