Vanmiddag waren we even in Lemmer. Vroeger kwamen we er regelmatig en vonden we het altijd een gezellig plaatsje. Dus met een vleugje nostalgie liepen we de binnenstad in.

Na tien minuten keken we elkaar aan.

“Zijn wij oud geworden?”

Of ligt het aan onze Azië-reizen? Of is de wereld gewoon veranderd? Waarschijnlijk een beetje van alle drie.

Waar we vroeger gezelligheid zagen, zagen we nu vooral dure terrasjes waar je voor een broodje en een drankje bijna een tweede hypotheek nodig hebt. Overal mensen. Overal toeristen. En wij liepen er tussendoor met steeds meer vraagtekens boven ons hoofd… 🤔

En toen… de honden. Niet één of twee. Nee, honden overal. En het mooiste: sommige werden niet eens uitgelaten, maar rondgereden in een buggy. Een buggy! Voor een hond! Tja!

We liepen nog een rondje en dachten allebei hetzelfde: vroeger vonden we dit toch veel leuker?

Daarna gingen we naar onze afspraak.

En toen gebeurde er iets grappigs.

Binnen een paar seconden sloeg onze stemming volledig om. De man tegenover ons vertelde dat hij elk jaar naar Thailand ging. En misschien binnenkort ook weer naar Vietnam.

Bam!👍

Ineens zaten we rechtop, begonnen onze ogen te glimmen en hadden we honderd gesprekken tegelijk. Thailand! Vietnam! Straateten, markten, vriendelijke mensen, dat heerlijke gevoel van vrijheid…

Op dat moment viel het kwartje.

Nee… we zijn niet oud geworden.

We hebben gewoon een beetje een Azië-hart gekregen.

En als je eenmaal besmet bent met dat virus, kijk je toch anders naar de wereld. Dan maakt een terras van twintig euro je minder gelukkig dan een plastic krukje aan de straatkant met een dampende kom noedels.

Dus dank je wel, Lemmer.

Je hebt ons vandaag niet laten zien dat we ouder zijn geworden. Je hebt ons eraan herinnerd waar ons hart tegenwoordig een beetje sneller van gaat kloppen.

En dat blijkt, heel verrassend… ergens aan de andere kant van de wereld te liggen. 🌏❤️