Waar blijft de tijd

Met modder op ons gezicht, een touw in onze handen en vastberaden blikken alsof we de wereld gingen veroveren.
De survivalrun 2024
We begonnen vol goede moed — nog schoon, nog fris, nog geen idee wat ons te wachten stond. Maar al snel waren we nat, vies, buiten adem… en vooral: aan het lachen.
Over obstakels klimmen, elkaar een hand geven, “kom op, je kan dit!” roepen terwijl je zelf ook bijna geen lucht meer had. Doorzetten. Niet opgeven. Samen.
En dan dat moment van de finish. Moe, trots, een beetje kapot… maar zó voldaan.

Als ik deze foto zie, voel ik het weer.
Die kracht. Die verbinding. Dat wij-gevoel.
Waar blijft de tijd?
Maar wat ben ik trots op ons. 💪✨