Thuiskomen, maar leeg

Ik ben thuisgekomen.
Echt thuis. Dat voelde goed.

De deur dicht. Mijn eigen spullen. Mijn eigen ritme.
Mijn lichaam wist meteen: hier mag ik zijn.

En toch is er leegte.

Niet omdat ik daar wilde blijven.
Maar omdat de laatste weken geen reizen meer waren.
Het was overleven.

Doorgaan terwijl de energie opraakte.
Weer aanpassen. Weer schakelen.
Weer sterk zijn in een land waar alles anders is
en waar rust geen vanzelfsprekendheid werd.

Thuiskomen is dan geen feest.
Het is loslaten.

Alsof je pas hier mag voelen
hoeveel het eigenlijk was.

Mijn hoofd is stil.
Mijn lijf moe.
Mijn emoties ergens achtergebleven — nog onderweg misschien.

Dit is geen verdriet om Vietnam.
Dit is herstel.

Een leegte die niet schreeuwt
maar vraagt om niets te moeten.

Ik ben thuis.
En dat is goed.
Nu nog even niets anders.