Inmiddels zijn we bijna een maand terug uit Vietnam.
En pas nu begint het echt te landen.

Hoe voelt dat?
Het voelt anders. Niet zozeer aan de buitenkant, maar van binnen. In mijn gedachten. In hoe ik kijk, denk, doe en reageer.

We denken iedere dag aan Vietnam. Het zit gewoon in ons.
Natuurlijk doet reizen veel met je, maar Vietnam — deze reis — heeft ons echt in een andere mindset gezet. Niet tijdelijk, niet oppervlakkig, maar diep van binnen.

De mensen daar zijn bijna niet te beschrijven: zó tolerant, zó lief, zó begaan met elkaar. En dat alles ondanks de taalbarrière. Soms juist daardoor. Een glimlach, een gebaar, een hand op een arm — communicatie zonder woorden.

Die vanzelfsprekende vriendelijkheid heeft een diepe indruk op ons achtergelaten. Het is iets wat je niet meteen verliest bij terugkomst. Het reist met je mee. Onze mindset is veranderd. Zachter misschien. Minder oordeel, meer begrip.

En dan is er nog een ander onderwerp dat bleef hangen: het communisme. Iets waar we vooraf een duidelijk beeld van hadden. Maar door er te zijn, door het dagelijks leven te zien en te voelen, is dat beeld verschoven. Minder zwart-wit. Meer nuance.

Vietnam heeft ons niet alleen herinneringen gegeven, maar ook vragen. Over hoe wij leven. Hoe wij denken. En wat we als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen.

Misschien is dat wel wat reizen echt doet: je komt niet alleen terug met verhalen, maar met een ander perspectief.

En misschien is dat wel het meest bijzondere:
dat Vietnam niet achter ons ligt,
maar met ons meeloopt.

In hoe we kijken.
In wat we belangrijk vinden.

In de volgende aflevering neem ik je mee in de momenten waarop we beseften:
we zijn niet meer helemaal dezelfde als voor vertrek.

na echo gevoel Vietnam