Gisteren een dagje bij mijn moeder geweest 🏡. Ze is 85, scherp en pittig zoals altijd..… daar ben ik stiekem best trots op 💖. Maar tegelijk sluipt het zorgelijke stemmetje in mijn hoofd: “Redt ze dit allemaal nog?” Haar grote huis, de prachtige kat 🐱, de dagelijkse klusjes… het vraagt onderhoud. Abe en ik proberen daar elke twee á drie weken een handje bij te helpen. Heen en weer in mijn gevoelens – bewondering, liefde, bezorgdheid – terwijl ik mijn lieve mamsie alleen in haar huissie zie. Dat is soms ook wel verdrietig in mijn gevoel.

Elke dag appen we met elkaar 📱. Dat geeft toch dat beetje rust, dat geruststellende gevoel dat we nog contact hebben, dat alles goed gaat. En eerlijk is eerlijk, ook in haar apps is ze goed bij de tijd 😄. Ach ja, soms heeft ze wat vergeet-achtige momentjes, maar dat mag hoor! 85 jaar, het mag best een beetje chaotisch zijn 🫶.

In de middag hebben we heerlijk sushi gegeten 🍣. Echt smullen! Over smullen gesproken, dat kan mams heel goed. Het is niet gretig naar binnen werken, nee – het is meer peuzelen. Gebalanceerd en rustig peuzelen, hapje voor hapje 😌, alsof ze elk stukje echt proeft en waardeert. Het is zo’n klein ritueel, maar het zegt zoveel over haar: bedachtzaam, met aandacht, altijd een beetje elegant, zelfs in zo’n alledaags moment.

Het is een dag vol heen-en-weer-gevoelens. Trots dat ze zo zelfstandig en scherp blijft, maar ook dat kleine stemmetje dat fluistert: “Hoe lang kan dit nog zo?” 💭. En toch… ondanks de vermoeidheid en de zorgen, ga ik altijd weer met een warm hart naar huis ❤️.

En weet je wat? Ondanks alles, eindigt zo’n dag vaak met een glimlach 😄. Want die pittige, eigenwijze mams van mij… die blijft altijd mams, en dat is het mooiste van alles 🌸.

Mijn Mams van 85 jaar! Mijn pittige mamsie van 85 jaar.