En dan ben je 62 en koop je je eerste e-bike, of in mijn eigen woorden een elektrische fiets. Ja echt, een elektrische fiets.
Dit was eigenlijk helemaal niet volgens de afspraak tussen Abe en mij. Wij waren er namelijk heilig van overtuigd dat we gewoon zouden blijven fietsen op eigen kracht. Geen ondersteuning, geen knopjes, gewoon trappen.. Zo zie je maar hoe dat kan doorbroken worden.
Gisteren was dus de dag dat we oog in oog stonden met onze e-bikes.
Best spannend eigenlijk. Want aan de ene kant denk je: nu ga ik me vast oud voelen.
Maar aan de andere kant… tja… die andere kant… jonger worden we er in ieder geval niet van 😄😄🚲
Daar kan ik inmiddels ook een heel lijstje van maken. Het is een mix van alles of een “mixamotose ” zoals ik dat altijd tegen mezelf brabbel. Hoort ook bij ouder worden denk: je eigen brabbeltaal creëren 😄😄. En eerlijk is eerlijk… ouder worden kan eigenlijk best leuk zijn.
Je mag veel meer… en niemand die er raar van opkijkt. Hahaha 😄
Maar weer even terug naar die “Snelle Jelle”-fiets.
Want eerlijk is eerlijk: ze zijn best stoer.
Helemaal niet zo’n oubollig ding waar je automatisch tien jaar ouder op lijkt..
Misschien zijn we toch een beetje ijdel…Of nee, laten we het sportief noemen.
En eigenlijk …. eigenlijk hangt er ook nog een leuk verhaal aan vast:
Ik had mijn fiets namelijk op Marktplaats gezien in Meppel en meteen een afspraak gemaakt om te gaan kijken. En natuurlijk ook voor een proefritje.
Dus geregeld! Maar, ja nou komt het, Abe had óók een mooie fiets gezien. Ook in Meppel.
En ook hij kon diezelfde middag gaan kijken.
Eigenlijk perfect gepland.
Zeker nu de benzine zo dddduuuuur is… je zou er bijna spontaan nóg een e-bike van kopen. 😄😄😄
We hadden gewoon afzonderlijk een afspraak geboekt: ik om 15:00, Abe om 16:00. Voor ons gevoel helemaal perfect.
Zo vang je lekker tien vliegen in één klap 😄😄😄
Natuurlijk kwamen we even in een klein discussiepuntje terecht:
“Hoe dan? Twee van die zware loeders in onze hybride auto?!
Maar ach, ik wuifde het weg met een glimlach: “Komt wel goed. Eerst maar eens kijken, toch?”
En stiekem voelde het al een beetje spannend… alsof we op een soort geheim avontuur gingen.
En toen… het adres!En je gelooft het niet… het was hetzelfde adres! 😳 Hoe dan?
We keken elkaar aan en wisten eigenlijk even niet wat we hiervan moesten denken.
Dat is toch gewoon bizar, zou je zeggen?
Even werd het stil, en onze hoofdjes gingen flink kraken.
Maar goed, uiteindelijk dachten we: oke… alleen maar fijn toch? 😄
En daar stonden ze dan, onze Snelle Jelle-fietsen, glimmend en stoer alsof ze wisten dat ze het middelpunt van de middag zouden zijn. Ik kon een kleine giechel niet onderdrukken toen ik naar mijn eigen fiets keek. Zo strak, zo modern… en ineens voelde ik me een beetje als een kind in een snoepwinkel. 😄
Abe deed net alsof hij heel nonchalant was, maar ik zag het… zijn ogen glinsterden net zo hard als de pedalen.
En zo GEKOCHT!! Echt waar!! Hoe dan? Wat gebeurt hier? Doe gek?! 😳
Kreten vlogen als een pingpongbal door onze hoofden, van ongeloof naar hilariteit en weer terug. Hoort
dit ook bij het ouder worden?
Ach zullen maar zo zeggen “dit is echt het begin van iets nieuws. Iets stoers, iets geks… en vooral iets waar we nog heel veel lol van gaan hebben. 😄🚲” Dus…..
Maar terugkomend op dat discussiepunt dat we eerder hadden:
“Hoe dan? Twee van die zware loeders in onze hybride auto?!” 😅
Dat kwam natuurlijk weer direct boven.
Abe stond erop: ze moesten allebei in de auto.
Ik niet. Ik zag het al helemaal voor me: wij, worstelend met twee e-bikes, auto bijna kantelend, en buurtbewoners die denken dat er een circusvoorstelling aan de gang is. 😅😅
Maar laten we eerlijk zijn, kan toch niet??????
Maar goed… game over.
Ik won….sorry! 😳
Dus daar ging ik: op de fiets naar huis, vanuit Meppel.
Mijn allereerste rit op mijn nieuwe e-bike.
Ik moet zeggen… dat voelde toch wel een beetje bijzonder.
Daar fietste ik dan, met dat vriendelijke duwtje in mijn rug, alsof de fiets steeds fluisterde: “Kom op, we kunnen nog wel een stukje.”
En ik maar trappen… en denken:
Hé… dit gaat eigenlijk wel héél lekker. 😄
En natuurlijk moest ik alle knopjes even uitproberen.
Dan weer een standje harder… dan weer een standje zachter…
Een beetje spelen met dat mysterieuze duwtje in mijn rug. 😄
De ene keer dacht ik: hé, dit gaat wel héél makkelijk!
En het volgende moment trapte ik weer bijna zelf, omdat ik natuurlijk weer aan een knopje had gezeten.
Stiekem begon ik het al te begrijpen waarom zoveel mensen zo enthousiast zijn over zo’n elektrische fiets.
En zo ging er dus een dikke streep door onze afspraak onderling.
Maar eerlijk… we zijn er toch wel heeeeel blij mee. Dat kan ik niet anders zeggen.
Soms moet je je eigen regels gewoon een beetje bijstellen 😉
En dus hierbij verlaat ik jullie, want wij stappen op onze hybride fiets
En dus… hierbij laat ik jullie weer.
Want wij stappen nu op onze hybride fiets — met een klein beetje hulp. 😄🚲
Geef een reactie