Er is altijd zo’n moment in september waarop je ineens voelt: de zomer is aan het verdwijnen.
Niet van de ene op de andere dag hoor, maar heel stilletjes. De ochtenden worden frisser, het licht verandert en ’s avonds wordt het eerder donker. Toch kan de zon overdag nog heerlijk warm zijn, alsof de zomer nog niet helemaal afscheid wil nemen.

Ik vind deze overgang eigenlijk wel heel bijzonder. De zomer heeft iets uitbundigs: de lange dagen, buiten zijn, de zwoele avonden, open ramen en licht tot laat in de avond. De herfst voelt anders. Anders? Ja rustiger. Zachter misschien. Alsof de natuur langzaam zegt: het mag allemaal weer een tandje lager.

De eerste bladeren beginnen te verkleuren, de lucht ruikt anders en ineens krijg ik weer zin in warme thee, kaarsjes en gezellige avonden binnen. Tegelijkertijd wil ik de laatste zomerse momenten nog even vasthouden. Nog één keer buiten zitten in de zon even genieten van bloemen die nog bloeien en van die onverwachte warme septemberdagen. Nog even in korte broek in de zon zitten, of fietsen met een dun jasje. Allemaal van die zomerse laatste momentjes.

Misschien is dat wel wat ik zo mooi vind aan deze tijd van het jaar: het is niet helemaal zomer meer, maar ook nog niet echt herfst. Een beetje van allebei.
En misschien hoeven we niet altijd meteen door naar het volgende seizoen. Misschien mogen we juist even stilstaan in die overgang en genieten van wat er nog is, terwijl we nieuwsgierig worden naar wat komt. Vandaag misschien herfst en dan kan zomaar morgen weer een tikkeltje zomer zijn. En misschien kan het ook andersom. Maar voor nu , mogen we genieten van of een herfst dag of een zomerse september dag.

Dag zomer. Welkom herfst. 🍂