Na vijf jaar is mijn werk bij mijn allerliefste Anneke van 95 jaar tot een einde gekomen. Het voelt onwerkelijk en intens verdrietig.

Anneke is een zeer markant mensje. Een vrouwtje van de dag, maar oh zo wijs en verrassend bij de tijd. Scherp, helder, met humor en een levenshouding waar je alleen maar stil van kunt worden. Zo iemand die je niet alleen verzorgt, maar die jou óók iets geeft.

Het was meer dan alleen werken bij haar. Het was vertrouwen. Verbinding. Samen lachen om kleine dingen. Stiltes die niet leeg voelden

Gisteren, toen ik bij haar binnenkwam, voelde ik meteen dat er iets niet klopte. Ze was gespannen. Toen ze me vertelde dat ze me niet langer kan betalen, brak mijn hart. Natuurlijk had ik daar alle begrip voor — maar begrip verzacht het afscheid niet.

Met tranen en een zwaar hart hebben we afscheid genomen. Dat was het.

En toch neem ik haar mee. In woorden, in herinneringen, in kleine zinnen die ze zei. Sommige mensen werken niet alleen in je leven, ze laten een afdruk achter. Anneke is zo iemand